धोकाधडीको जालोमा आफैँ फसेको ‘अभिमन्यु’

आफूले आफ्नै सन्तानभन्दा पनि धेरै माया गरेर हुर्काएकी बहिनीलाई दाइजो नपुगेको भन्दै श्रीमान्ले ज्युँदै जलाएपछि अभिमन्यु कामतले रिसको आवेगमा गरेको गल्तीले उसलाई कहाँसम्म पुर्‍याउँछ ? यही नै चलचित्र ‘अभिमन्यु’को मुख्य कथा हो । 

रिसलाई नियन्त्रण गर्न नसक्दा अभिमन्युले गरेको गल्तीको सजाय उसले कसरी पाउँछ ? त्यसको बदला पीडित परिवारले कसरी लिन्छ ? यही कथाको वरिपरि चलचित्र ‘अभिमन्यु’ घुमेको छ ।  

मधेसमा आज पनि दाइजो प्रथा उत्तिकै छ, यो सिनेमाका लागि नयाँ विषय होइन । सिनेमाले पहिलोपटक उठान गरेको विषय पनि होइन । तर, जुन कथ्यशैली र सिनेमाको प्रस्तुति छ, यो भने नेपाली चलचित्रका लागि केही हदसम्म नयाँ हो । 

तराईको कथा लिएर सिनेमा बनाउनु नै नेपाली सिने बजारमा ‘रिस्क’ मोल्नु हो । त्यसमा पनि चलचित्र उद्योगका ‘अन्डररेटेड’ दोस्रो रोजाइमा रहेका कलाकारलाई लिएर चलचित्र बनाउने जोखिम यो चलचित्रका निर्माता विनोद पौडेलले उठाएका छन् । यसका लागि उनी धन्यवादका पात्र हुन् । हुन त उनले यसअघि ‘पूर्ण बहादुरको सारङ्गी’मा पनि ‘अन्डररेटेड’ कलाकारलाई मुख्य पात्रमा लिएका थिए । 

‘स्टार कास्ट’ लिएर कुन विषय उठाउँदा सहज हुन्छ, त्यसकै पछि नेपाली चलचित्र उद्योग लागिरहेका बेला, समाजका लागि के विषय उठाउनुपर्छ भन्ने सोचाइले कथा भन्ने आँट गर्नु नै सराहनीय पक्ष हो । मधेसमा विद्यमान दाइजो प्रथाविरुद्ध चलचित्रमार्फत आवाज उठाउने प्रयास यसका ‘मेकर’ले गरेका छन्, यो आफैँमा सराहनीय पक्ष हो । 

आवेगलाई ‘कन्ट्रोल’ गर्न नसक्दा अभिमन्यु (कामेश्वर चौरसिया)ले जेलको यात्रा तय गर्छ । छुटेपछि विराटनगरबाट काठमाडौं आउँछ । काठमाडौंमा आफूले खाना खाने होटेलमा काम गर्न आइपुगेकी एक युवती लीला (लक्ष्मी बर्देवा)सँग ऊ प्रेममा पर्छ । प्रेममा परेपछि यी दुईको सम्बन्ध कसरी अगाडि बढ्छ ? सीधा रेखामा सम्बन्ध अगाडि बढ्छ वा वक्ररेखामा यात्रा गर्छ ? सम्बन्धहरू कति सफेद हुन्छन् वा त्यसभित्र छद्म खेल पनि हुन्छ ? यसकै सेरोफेरोमा चलचित्रको कथा घुम्छ । 

एकले अर्कालाई दिने धोका र त्यसको परिणाम, अगाडि सहयोग र सहकार्यको ढोङ गरेर भित्रभित्रै गर्ने धोकाधडी र कपटी व्यवहार कथाको आकर्षक पक्ष हो । समाज जतिजति आधुनिक हुँदै छ, त्यति नै छलकपट र धोकाधडीको खेलमा पनि लिप्त हुँदै छ । यो अहिलेको कटु यथार्थ हो । 

आफ्नै भनिएकाहरूले षड्यन्त्रको तानाबाना बुनेर आफ्नैलाई धोका दिइरहेको अहिलेको समाजको तीतो सत्य हो । यसलाई उठान गर्नु चलचित्रको सकारात्मक पक्ष हो । समाजमा जे छ, त्यसलाई लेखक (मुकेश खनाल)ले टपक्क टिप्ने प्रयास गरेका छन् । यो चलचित्र ‘अभिमन्यु’को बलियो पाटो हो । 

चलचित्रको पटकथामा केही कमजोरी पनि छन् । हरेक व्यक्ति छलकपट र धोकाधडीमा छन्, हरेक व्यक्ति बदला लिइरहेका छन् । धोकाधडी र छलकपटको गोप्य रणनीति बनाएर एकले अर्कासँग बदला लिने षड्यन्त्रमा छन् । एकले अर्कालाई, अर्काले अर्कालाई गरेको धोकाधडीले सिनेमाको कथा गन्जागोल बनेको छ । धोकाधडीको जालो देखाउँदा सिनेमा नै त्यही जालोमा अल्झिएको छ । 

सिनेमामा ‘सस्पेन्स’ राम्रो हो । जानरा नै यही भएपछि सस्पेन्स त हुने नै भयो, छ पनि । तर, त्यसलाई जटिल होइन, सहज तरिकाले देखाउने हो । निर्देशकले सस्पेन्सलाई पनि जति सरल र सहज तरिकाले देखाउन सक्छ, त्यही नै कुशल निर्देशक हो ।

सिनेमामा गन्जागोल सस्पेन्स राखेर जे देखाउँदा पनि हुन्छ भन्ने भ्रमबाट निर्देशक मुक्त हुनुपर्छ । मैले जे भन्छु, त्यसलाई दर्शकले स्वीकार गर्नुको विकल्प छैन भन्ने भ्रमबाट लेखक र निर्देशक (सुशान्त गौतम) पनि बाहिर निस्किनुपर्छ । 

यद्यपि, ‘अभिमन्यु’को सस्पेन्सले समयावधिभर दर्शकलाई ‘होल्ड’ गरेर राख्छ । सस्पेन्सको जालोभित्र रहँदारहँदै पनि यति तागत भने यो सिनेमा राख्छ ।

‘क्लाइमेक्स’मा रेखा थापाको सस्पेन्स इन्ट्रीले दर्शकलाई ‘सक्ड’ बनाउँछ । तर, उनको प्रवेशसँगै सिनेमा ‘क्रेडिटलाइन’ सुरु हुनाले उनका ‘हार्डकोर’ फ्यानले रेखाको अभिनय भने हेर्न पाउने छैनन् ।  

चलचित्र त्यतिबेला पूर्ण, बलियो र विश्वसनीय हुन्छ, जतिबेला त्यसका क्यारेक्टर (पात्र)हरूको इस्ट्याब्लिसमेन्ट (स्थापन) बलियो हुन्छ । अभिमन्यु होस् वा लीला, उनीहरूको पात्रतालाई स्थापित गर्न लेखकले आवश्यक ठानेका छैनन् । गीतमा केही दृश्य छन्, अभिमन्यु र उनकी बहिनीका । तर, ती पर्याप्त छैनन् । लीलाको पृष्ठभूमि पनि पर्याप्त छैन । यसमा लेखकले गरेको अल्छ्याइँ प्रस्टै देखिन्छ ।   

चलचित्रमा कलाकारले राम्रो काम गरेका छन् । मुख्य पात्र कामेश्वर अभिनयले पनि सिनेमाका ‘नायक’ नै हुन् । लक्ष्मी बर्देवाले गजब अभिनय गरेकी छन् । किरण श्रेष्ठले प्रहरी निरीक्षकमा आफूलाई फिट देखाएका छन् । गोपाल (प्रकाश दाहाल) केही ‘लाउड’ देखिन्छन् । अन्य कलाकारले आफूलाई विश्वास गरेर दिएको जिम्मेवारी इमानदारीपूर्वक निभाएका छन् ।  

चलचित्रको सांगीतिक पक्ष भने औसत छ । ‘माली’ गीत क्यारेक्टर स्टाब्लिस गर्न सहयोग गर्ने उद्देश्यसहित आइपुग्छ । तराई–मधेसको नेपाल–भारत बोर्डर छेउछाउको सांगीतिक पक्षको चिनारी दिन ‘लड्की गोरी’ फिट छ । दुई मुख्य पात्रको प्रेम सम्बन्ध देखाउन ‘मरौँ ज्यानले’ काम गरेको छ । 

चलचित्रको साउन्डले पात्रको पहिचान र उनीहरूको भूगोलको पहिचान दिन्छ । ग्यारेज र साइकलले तराई–मधेसबाट कम लेखेपढेका व्यक्ति आएर काम गर्ने गरेको वास्तविकतालाई प्रस्ट पारेको छ । मुख्य पात्रको लवजले पनि साउन्डलाई थप बलियो बनाएको छ । 

ब्याकग्राउन्ड स्कोरमा मिहिनेत देखिन्छ । कतिपय नेपाली चलचित्रमा उस्तैउस्तै ब्याकग्राउन्ड स्कोर हुन्छ । तर, ‘अभिमन्यु’मा केही फरकपन देख्न सकिन्छ । भलै केही स्थानमा डाइलगलाई छोप्नेगरी प्रयोग भएको ब्याकग्राउन्ड स्कोरले ‘डिस्टर्ब’ गर्छ । अन्यथा, ब्याकग्राउन्ड स्कोर सन्तोषजनक नै छ । 

सिनेमेटोग्राफीमा पनि मिहिनेत देखिन्छ । रातको समयका केही दृश्यमा सिनेमेटोग्राफरको राम्रो काम देखिन्छ । साथै, रातको समयमा खिचिएका केही ‘सट’मा उनले सुजबुझ राम्रो देखएका छन् । 

चलचित्रमा सम्पादकलाई दोस्रो निर्देशक भनिन्छ । दोस्रो निर्देशकको जिम्मेवारी सम्हालेका सुरेन्द्र जेड पौडेल र मदन घिमिरेले ‘टाइट कट’ सिनेमा निकालेका छन् । सम्पादकले चलचित्रमा अनावश्यक सिन राखेर दर्शकलाई दिक्दारी दिने काम गरेका छैनन् ।  

केही सटको एंगल सुन्दर तरिकाले कम्पोज गरिएको छ । पशुपतिनाथ मन्दिरपरिसरमा अपरहणकारीलाई पछ्याउने क्रममा लिएको प्रहरी निरीक्षकको सट र प्रहरी कार्यालयमा बयानका क्रममा लिएको प्रहरी निरीक्षककै सट निकै लोभलाग्दो देखिएको छ । 

‘ग्रे जोन’मा रहेका सिनेमाका मुख्य पात्रको कथा र उनीहरूको क्यारेक्टरअनुसार सिनेमालाई कलर दिइएको छ । यो कलरिस्टको सबल पक्ष हो । यसले सिनेमालाई उकास्ने काम गरेको छ । हत्या, अपहरण, फिरौती, धोका, पक्राउ वा वक्ररेखाको यात्रामा सिनेमाका मुख्य पात्रहरू छन् । सोहीअनुसारको लाइट छ । यो ‘अभिमन्यु’को बलियो पक्ष हो । 

प्रप्स, लोकेसन र कस्ट्युम डिजाइनमा सानो–सानो ‘डिटेलिङ’मा ध्यान दिँदा सिनेमालाई न्याय मिलेको छ । चलचित्र ‘मास्टर पिस’ होइन । तर सस्पेन्स थ्रिलर ड्रामा जानरामा हेर्नलायक भने छ ।     

० ० ०
निर्देशक : सुशान्त गौतम
लेखक : मुकेश खनाल
कलाकार : रेखा थापा, कामेश्वर चौरसिया, लक्ष्मी बर्देवा, किरण श्रेष्ठ, सरिता गिरी, प्रकाश कोइराला, शिशिर बाङ्देल आदि । 
निर्माता : विनोद पौडेल/गुञ्जन गिरी । 
सम्पादक : सुरेन्द्र जेड पौडेल/मदन घिमिरे 
डीओपी : सरदल महतो 
जानरा : सस्पेन्स ड्रामा
समयावधि : १०८ मिनेट
ब्यानर : सेभेन सिज सिनेमा